Koine
Koine to potoczna nazwa języka greckiego użytkowanego przez ogół. Najlepiej byłoby go określić jako dialekt wspólny dla całej Hellady. Powstał on po zmieszaniu się dialektów z całego państwa oraz naleciałości obcych, w tym łaciny. Jest to najbardziej rozpowszechniona wersja greki. Jej trwałość oraz powszechność wiąże się z podbojami Aleksandra Wielkiego i zapoczątkowaniem epoki hellenistycznej. Dzięki temu na ogromnym obszarze Europy i Azji greka – pod postacią wymieszanego dialektycznie koine – była językiem służącym wspólnej komunikacji, a stopniowo językiem wyższych sfer. Przez pewien czas stała się także językiem imperium rzymskiego. To na niej oparto grekę bizantyjską. Niewielu wie, że to nie na języku greckim, a w koine spisano Nowy Testament, a także Septuagintę, czyli jeden z najbardziej znanych i cennych przekładów Pisma Świętego, który według legendy spisało siedmiu świętych mężów. Pisano nim także dzieła literackie, posługiwano się w handlu. Momentem przełomowym stał się rok 330 naszej ery, kiedy to powstał Konstantynopol, w którym językiem urzędowym stała się greka bizantyjska. Spory nad koine rozpoczęły się już starożytności – nie wiedziano, kiedy powstało dokładnie i z czego się wywodziło. Obecnie przeważa pogląd, że koine pochodzi z dialektu attyckiego wraz z naleciałościami. Termin ten stosuje się również współcześnie na określenie wspólnego międzynarodowego języka, dzięki któremu można się porozumiewać. Obecnie takim koine jest język angielski, wcześniej była to łacina i francuski. Na obszarze Rzeczpospolitej Obojga Narodów to język polski pełnił rolę koine – uważany był za język cywilizacji, w nim tworzono i rozmawiano, gdyż stanowił język ogółu. Nie było to związane jedynie z podbiciem siłą innych krajów, a atrakcyjnością kulturową.