Języki skandynawskie
Języki skandynawskie należą do grupy północnogermańskiej. Mowa oczywiście o szwedzkim, norweskim, duńskim, islandzkim i językiem używanym na Wyspach Owczych. Fiński należy do grupy ugrofińskiej i nie jest w ogóle spokrewniony z językami skandynawskimi, choć z pewnością można w nim odnaleźć wpływy i naleciałości. Języki Skandynawii dzielą się na grupę wschodnionordycką, z której wyodrębniły się duński i szwedzki, oraz zachodnionordycką z norweskim, islandzkim i farerskim. Dawniej były szeroko rozpoznawalne dzięki Wikingom, którzy stali się postrachem nie tylko wybrzeża, ale również i ziem znajdujących się głęboko na kontynencie, do których mogli dotrzeć za pomocą długich, szybkich łodzi. Stąd ich podbój Moskwy, a jak mówi jedna z teorii na temat pierwszych Piastów – również Polski. Obecnie państwa skandynawskie bez wyjątku używają alfabetu łacińskiego, choć posiadają także odrębne litery, w tym dwu- i trójznaki. Dawniej alfabetem używanym przez Wikingów były runy, które na dobre odeszły wraz z epoką pogańską jako zbyt silnie związane z magią. Do dziś stanowią obiekt fascynacji wielu zainteresowanych przeszłością. Dziś języki skandynawskie mają znacznie mniejszy zasięg niż dawniej, kiedy to obejmowały ziemie ruskie, wyspy okalające Anglię, częściowo Grenlandię i Estonię. Mimo iż poszczególne języki oddaliły się od siebie, ich użytkownicy mogą między sobą się porozumieć bez większych trudności. Ciekawostką jest islandzki, który dzięki izolacji przetrwał w praktycznie niezmienionej formie do dziś, dzięki czemu Islandczycy mogą odczytać i zrozumieć bez problemu swoje antyczne teksty. Dawniej istniało więcej języków skandynawskich, jednak niektóre z nich wymarły, w tym starogotlandzki, norn i staronordyjski.