Języki lechickie
Języki lechickie należą do grupy zachodniosłowiańskiej. Stanowią jej najliczniejszą grupę. Składają się na nią języki polski, śląski oraz pomorskie, które to uważane są za dialekt polskiego lub za odrębny język. Grupę lechicką wyodrębniono, ponieważ posiada ona zespół elementów podobnych między sobą. Przede wszystkim zaszedł w nich przegłos słowiański, co tłumaczy oboczności w takich wymianach, jak las-lesie czy czarny-czerń. Posiadają one także zgłoskotwórcze „r” i „l”, które dawniej zastępowały samogłoski i pozwalały mówiącym na złapanie oddechu w trakcie mówienia (tak stało się z wyrazami kark, wilk, które w języku czeskim nie wykształciły samogłosek, pozostawiając zgłoskotwórcze „r” i „l”, stąd vlk, krk). Występuje tu podział na „g” i „h”; w języku czeskim litera „g” zaczęła pojawiać się stosunkowo niedawno. Zaniknął podział na dźwięczne „h” i bezdźwięczne „ch”, które pojawia się czasem w mowie dawnych kresowiaków, a jeszcze pół wieku temu rozróżnienie tych spółgłosek w mowie świadczyło o wysokiej kulturze i starannym wychowaniu. Polski jest również jednym z niewielu języków posiadających samogłoski nosowe (poza tym występują one we francuskim i portugalskim). Obecnie język polski należy do najprężniej rozwijających się języków w grupie, mówi nim też najwięcej osób. Oznacza to, że jego elementy (słownictwo, gramatyka) przenikają do pozostałych języków lechickich, które dążą do utrzymania swojej odrębności, ale są w zdecydowanej mniejszości. Między językoznawcami trwają zaciekłe walki, czy kaszubski i śląski należy uważać za osobne języki, czy za dialekty.