Język ruski
Język ruski należał do rodziny słowiańskiej. Obecnie należą do wymarłych jej przedstawicieli. Mówili nim przede wszystkim ludzie zamieszkujący Europę Środkowo-Wschodnią. Nazywany był tez od XIX wieku starobiałoruskim i staroukraińskim. Mówiono w nich na Rusi, w Wielkim Księstwie Litewskim, Rzeczpospolitej Obojga Narodów i Hospodarstwie Mołdawskim. Rozwinął się przede wszystkim w Rusi Kijowskiej. Na tym obszarze doszło w wielu miejscach do dwujęzyczności – urzędowym był polski, na co dzień w mowie potocznej używało się ruskiego. Powoli też same języki ruskie zaczęły się różnicować na odłam ukraiński i białoruski. Często też wpływał na kształtowanie się literackiej polszczyzny i powoli jego normy zaczęły się upowszechniać – użycie w wymowie dźwięcznego „h”, specyficzna wymowa i odmiana samogłosek. Miał na to wpływ fakt, że Rzeczpospolita była krajem wielonarodowościowym i bardzo dużym; na jej obszarze nie posługiwano się jednolitym językiem. Wielu największych polskich artystów słowa wywodziło się z Kresów – romantycy, Gombrowicz, Iłłakowiczówna, którzy rozpowszechniali poprzez literaturę swój sposób mówienia i pisania. Obecnie wiele osób nazywa potocznie język rosyjski jako ruski, jest to jednak błąd, który utożsamia dwa odrębne systemy. Dawniej ruski stanowił język literacki w Rosji, ale od XVI wieku zaczął być nazywany coraz częściej rosyjskim. Ruski zaniknął na dobre w XVII wieku, ale jego wpływy ciążyły jeszcze długo później na językach z nim sąsiadujących.