Język prasłowiański
Język prasłowiański związany jest ściśle z grupą praindoeuropejską. Uważany jest za pierwszy język Słowian. Nie wiadomo, jak brzmiał pierwotnie, ale naukowcy potrafią zrekonstruować wiele wyrazów w ich najdawniejszej formie, stosując zazwyczaj metodę porównawczą między różnymi językami. Uważa się, że przełom V i VI wieku to koniec wspólnoty językowej. Język prasłowiański posiadał samogłoski, które dziś już poza bułgarskim (w zmodyfikowanej formie) nie występują – jery: miękki i twardy. One zastępowały samogłoskowe przerwy między zbitkami wyrazowymi. Dopiero z nich wykształciły się później niektóre samogłoski. Potwierdzeniem występowania jerów jest obecność „e” ruchomego, które zanika często w trakcie odmiany (pies-psa). Dawniej występowała tak zwana jać („ě”), czyli dźwięk zbliżony do „e” i „a”. Niektóre samogłoski, jak np. „y”, brzmiały zupełnie inaczej niż obecne. W języku prasłowiańskim występował iloczas, czyli podział na długie i krótkie samogłoski. Obecnie występuje on w niewielu językach na świecie, w tym w czeskim. Charakterystyczna dla języka prasłowiańskiego była przestawka, która powstała w każdej jego grupie (czego przykładem są polskie wyrazy typu gród; tam, gdzie przestawka nie zaszła, występują w swojej pierwotnej wersji, np. w nazwach miast – Starogard). Z języka prasłowiańskiego wykształciły się trzy grupy: wschodnio-, zachodnio- i południowosłowiańska, wśród których również doszło do wewnętrznych podziałów. Charakterystyczne dla nich było przejście przez palatalizacje – pierwszą wspólną dla wszystkich, a pozostałe dwie odrębne.