Język polski
Język polski należy do grupy języków zachodniosłowiańskich. Szacuje się, że mówi nim na całym świecie ponad 44 miliony ludzi. Polszczyzna wywodzi się z języka praindoeuropejskiego. Ta przynależność widoczna jest zwłaszcza w występujących obocznościach. Zalicza się ją do języków satemowych – tam, gdzie w językach kentumowych praindoeuropejskie „k”, „g” przeszło w twarde, w satemowych pojawiło się „s”, „ś”, „sz”. Łatwo to prześledzić na przykładach – polskie „serce” i łacińskie „cord” posiadają ten sam rdzeń -rd- (widoczny w odmianie, np. serdeczny, osierdzie i w staropolskim „sierdcu”). Zaszła oboczność e:o, poza tym „s” występuje w miejscu „k”. Polski był młodym językiem w Europie, dlatego od samych jego początków można zauważyć wpływy obce. Od X wieku dominującą rolę w kształtowaniu polskiego miała łacina – przejmowano nieznane dotąd słowa związane ze sferą religijną oraz administracyjną, ponieważ jedynym językiem pisanym był właśnie łaciński, a pierwsi urzędnicy przybyli z Zachodu – Niemiec, Czech. Na ostateczne ukształtowanie się języka polskiego miała wpływ walka o wpływy między dialektem małopolskim i wielkopolskim. Kto zwyciężył, zależy tak naprawdę od pochodzenia badacza – jeśli jest krakowianinem, powie, że małopolski, jeśli poznaniakiem, wielkopolski. Polska była krajem, który szybko się rozwijał, a gdy zrzuciła zależność od cesarstwa niemieckiego, zaczęła powoli przeistaczać się w prawdziwą potęgę. Wtedy też polszczyzna zaczęła wpływać na inne języki – czeski, rosyjski (W XVI i XVII wieku była językiem urzędowym w Rosji), ruski. Mówiono nim na dworach Wielkiego Księstwa Litewskiego, Mołdawii i Wołoszczyzny, a także w Inflantach Polskich.